Een Travellerspoint blog

Een pijnlijk verhaal

Hoe een schijnbare futiliteit in iets unieks ontaardt.

snow -1 °C

Zaterdag, 8 december 2012.
Zo’n vier weken geleden werd mijn linkeroog overvallen dor een een helse pijn. Zo’n pijn rondom je oog wat bijna uit elkaar lijkt te klappen. Dat was op een zondag in de namiddag. Na ongeveer anderhalf uur was het leed weer geleden en we zochten de oorzaak in een of ander vreemd iets dat in m’n oog was gevlogen tijdens onze fietstrip naar Hoenderloo (en terug!).
Twee weken geleden, op een donderdag, om half vijf: shit, hetzelfde fenomeen. Na een uur op de bank met gesloten ogen, was het leed weer voorbij.
Maar dat duurde maar even: om half acht hetzelfde. Niet heftiger, niet minder, maar hetzelfde. En alweer na een power nap van anderhalf uur was het weer over. Maar wel een reden om maar een afspraak te maken voor de volgende morgen.
De huisarts onderkent het (nog onbenoemde) probleem, maakt een afspraak met de oogarts in het Gelre Ziekenhuis in Apeldoorn. Alles aan beide ogen wordt onderzocht, maar het resultaat is nihil, niente, nada, niets dus. Maar het wantrouwen is gewekt en ik word door gestuurd naar een neuroloog. Ook hier gaat alles heel efficiënt en de volgende dag worden m’n halsslagaderen en –aderen doorgemeten. Resultaten: prima aderen, goede doorbloeding, bloeddruk 80 over 130. Prima voor een man van mijn leeftijd en schoenmaat. Bloed wordt geprikt: niets te vinden wat van belang is voor de oogfunctie. Daar word je dan toch even blij van en ik denk er maar niet meer aan.
Het is inmiddels dinsdag 4 december.
M’n oog krijgt weer een bekende optater. Ik word er niet vrolijk van, helse pijnen. Dinsdagmorgen om half negen zitten we bij de huisarts, nog steeds heel pijnlijk. Weer wordt de oogarts gebeld in het Gelre Ziekenhuis en ik kan om 9 uur komen. Ik schuif de medische molen in. De oogdruk, normaal tussen de 10 en 20 mmPh (vraag me niet waar dat voor staat), maar nu 55 mmPh. Dramatisch hoog. Het zicht van het oog is nog maar 40% en dat merk ik ook: het beeld is getroebleerd: matglas. Het heeft nu ook een naam: acute glaucoom en het is een zeldzaam verschijnsel.
Na de hele dag druppeltjes in m’n oog te hebben gehad, via laser twee gaatjes in het afvoerpijpie van m’n linkeroog geschoten, onderzoeken ondergaan en van hot naar haar gesjouwd te zijn, kregen we de melding dat er op de zevende verdieping op zaal 22 een bedje voor me klaar stond. Ik ben uiterst verbaasd en vraag waarom dat dat nu nodig is. Wel, er komt een infuus in m’n hand en ik word voorzien van 1,5 liter vocht met toevoeging!
50 jaar geleden lag ik voor het eerst en het laatst in een ziekenhuis, kun je nagaan!
Weet je trouwens dat het helemaal geen pretje is als je ’s nachts moet plassen, en dat moest ik veel vanwege de infusen. Stel je even voor: je ligt in je verlengde bedje en je moet weer. Slinger je benen over de rand en neem niet per ongeluk het infuusslangetje mee. Trek de stekker uit je infuusstandaard en sleep de hele zooi achter je aan naar het toilet, hou het slangetje uit de straal, schudt het zaakje droog, inpakken en wandelen maar weer naar je bed, Stekker erin, bedje in en slapen maar weer. Dat laatste kostte me totaal geen moeite. Zo, einde exercitie en op naar de volgende plaspauze. Zo kom je de nacht wel door.
Woensdag, 5 december.
Anneke komt me halen om negen uur, moest ze toch al weer vroeg haar eenzame bedje uit!
Het leven tussen de artsen neemt weer een aanvang. De assistentes kennen me ondertussen en het maken van afspraken gaat met prioriteit. Maar het goede nieuws is dat de oogdruk is gezakt naar 35 mmPh, nog lang niet goed maar het zakt hard. Ook het zicht wordt beter, van 40% naar 80%: bingo! Voor de lunch zijn we weer thuis. Autorijden mag ik niet: het zicht is niet goed genoeg.
Donderdag, 6 december.
Er staan weer onderzoeken op het programma en we zijn weer in het ziekenhuis. Dit keer om vijf over vier. Dr Drs Oei, de oogarts, controleert weer het een en ander. Conclusie: het gaat de goede kant op.
Vrijdag, 7 december
Er staat weer een afspraak gepland. Door afwezigheid van Mevr. Drs. S. L. Oei wordt ik nagekeken door een jonge mannelijke oogarts. Het is slecht weer, veel wind en sneeuw. Temperaturen onder nul. Hij heeft tijd zat vanwege de vele afzeggingen. Hij besluit om het afvoerkanaaltje van het rechteroog preventief ook te voorzien van twee gaatjes, want er is gebleken dat daar ook sprake van vernauwing is. Je kan het maar voor zijn. Dat gaat met een laserstraaltje die de gaatjes erin schiet. Het is niet pijnlijk, of raak ik er aan gewend?
Zo, dat was de week die was, ik heb wel even genoeg gehad.
De volgende afspraak staat gepland van a.s. dinsdag 11-12-’12.
Acute glaucoom schijnt een heel unieke aandoening te zijn: heb ik weer!

Geplaatst door zwit.too 10:59 Gearchiveerd in Nederland Tagged ziekenhuis oogklachten glaucoom acuut

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Om reacties achter te laten op deze reisblog moet je lid zijn van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint