Een Travellerspoint blog

Door deze auteur: zwit.too

Een pijnlijk verhaal

Hoe een schijnbare futiliteit in iets unieks ontaardt.

snow -1 °C

Zaterdag, 8 december 2012.
Zo’n vier weken geleden werd mijn linkeroog overvallen dor een een helse pijn. Zo’n pijn rondom je oog wat bijna uit elkaar lijkt te klappen. Dat was op een zondag in de namiddag. Na ongeveer anderhalf uur was het leed weer geleden en we zochten de oorzaak in een of ander vreemd iets dat in m’n oog was gevlogen tijdens onze fietstrip naar Hoenderloo (en terug!).
Twee weken geleden, op een donderdag, om half vijf: shit, hetzelfde fenomeen. Na een uur op de bank met gesloten ogen, was het leed weer voorbij.
Maar dat duurde maar even: om half acht hetzelfde. Niet heftiger, niet minder, maar hetzelfde. En alweer na een power nap van anderhalf uur was het weer over. Maar wel een reden om maar een afspraak te maken voor de volgende morgen.
De huisarts onderkent het (nog onbenoemde) probleem, maakt een afspraak met de oogarts in het Gelre Ziekenhuis in Apeldoorn. Alles aan beide ogen wordt onderzocht, maar het resultaat is nihil, niente, nada, niets dus. Maar het wantrouwen is gewekt en ik word door gestuurd naar een neuroloog. Ook hier gaat alles heel efficiënt en de volgende dag worden m’n halsslagaderen en –aderen doorgemeten. Resultaten: prima aderen, goede doorbloeding, bloeddruk 80 over 130. Prima voor een man van mijn leeftijd en schoenmaat. Bloed wordt geprikt: niets te vinden wat van belang is voor de oogfunctie. Daar word je dan toch even blij van en ik denk er maar niet meer aan.
Het is inmiddels dinsdag 4 december.
M’n oog krijgt weer een bekende optater. Ik word er niet vrolijk van, helse pijnen. Dinsdagmorgen om half negen zitten we bij de huisarts, nog steeds heel pijnlijk. Weer wordt de oogarts gebeld in het Gelre Ziekenhuis en ik kan om 9 uur komen. Ik schuif de medische molen in. De oogdruk, normaal tussen de 10 en 20 mmPh (vraag me niet waar dat voor staat), maar nu 55 mmPh. Dramatisch hoog. Het zicht van het oog is nog maar 40% en dat merk ik ook: het beeld is getroebleerd: matglas. Het heeft nu ook een naam: acute glaucoom en het is een zeldzaam verschijnsel.
Na de hele dag druppeltjes in m’n oog te hebben gehad, via laser twee gaatjes in het afvoerpijpie van m’n linkeroog geschoten, onderzoeken ondergaan en van hot naar haar gesjouwd te zijn, kregen we de melding dat er op de zevende verdieping op zaal 22 een bedje voor me klaar stond. Ik ben uiterst verbaasd en vraag waarom dat dat nu nodig is. Wel, er komt een infuus in m’n hand en ik word voorzien van 1,5 liter vocht met toevoeging!
50 jaar geleden lag ik voor het eerst en het laatst in een ziekenhuis, kun je nagaan!
Weet je trouwens dat het helemaal geen pretje is als je ’s nachts moet plassen, en dat moest ik veel vanwege de infusen. Stel je even voor: je ligt in je verlengde bedje en je moet weer. Slinger je benen over de rand en neem niet per ongeluk het infuusslangetje mee. Trek de stekker uit je infuusstandaard en sleep de hele zooi achter je aan naar het toilet, hou het slangetje uit de straal, schudt het zaakje droog, inpakken en wandelen maar weer naar je bed, Stekker erin, bedje in en slapen maar weer. Dat laatste kostte me totaal geen moeite. Zo, einde exercitie en op naar de volgende plaspauze. Zo kom je de nacht wel door.
Woensdag, 5 december.
Anneke komt me halen om negen uur, moest ze toch al weer vroeg haar eenzame bedje uit!
Het leven tussen de artsen neemt weer een aanvang. De assistentes kennen me ondertussen en het maken van afspraken gaat met prioriteit. Maar het goede nieuws is dat de oogdruk is gezakt naar 35 mmPh, nog lang niet goed maar het zakt hard. Ook het zicht wordt beter, van 40% naar 80%: bingo! Voor de lunch zijn we weer thuis. Autorijden mag ik niet: het zicht is niet goed genoeg.
Donderdag, 6 december.
Er staan weer onderzoeken op het programma en we zijn weer in het ziekenhuis. Dit keer om vijf over vier. Dr Drs Oei, de oogarts, controleert weer het een en ander. Conclusie: het gaat de goede kant op.
Vrijdag, 7 december
Er staat weer een afspraak gepland. Door afwezigheid van Mevr. Drs. S. L. Oei wordt ik nagekeken door een jonge mannelijke oogarts. Het is slecht weer, veel wind en sneeuw. Temperaturen onder nul. Hij heeft tijd zat vanwege de vele afzeggingen. Hij besluit om het afvoerkanaaltje van het rechteroog preventief ook te voorzien van twee gaatjes, want er is gebleken dat daar ook sprake van vernauwing is. Je kan het maar voor zijn. Dat gaat met een laserstraaltje die de gaatjes erin schiet. Het is niet pijnlijk, of raak ik er aan gewend?
Zo, dat was de week die was, ik heb wel even genoeg gehad.
De volgende afspraak staat gepland van a.s. dinsdag 11-12-’12.
Acute glaucoom schijnt een heel unieke aandoening te zijn: heb ik weer!

Geplaatst door zwit.too 10:59 Gearchiveerd in Nederland Tagged ziekenhuis oogklachten glaucoom acuut Reacties (0)

Bericht van Boer Steven

Hoe je moeiteloos lekkerder en gezonder kunt eten.

overcast 11 °C

Over eten.
Steven is een winkeltje begonnen als Boer Steven.
’t Is je vast niet ontgaan: de supermarkten balken het iedere dag uit: VERS< VERS< VERS.
Het probleem met die jongens is dat ze glashard lopen te liegen: er zijn teveel schakels tussen de leverancier (b.v. boer of agrariër), groothandel, distributie, winkel en je bordje op tafel.
Boer Steven heeft daar het antwoord op:
Bestel middels een formulier je avondeten en het wordt thuisbezorgd!
Vers van het land, vers van de ambachtelijke slager, vers van de bakker (alleen nog even afbakken).
Natuurlijk hebben wij ook een abonnement genomen voor zijn pilotproject en vandaag hadden we het eerste pakket voor een volledige warme maaltijd thuis.
De andijvie was vanmorgen van het land gehaald, de worst was kakelvers met een lekker velletje er om heen en geen plastic zak. ’n Takje tijm erbij en een zakje gesnipperde walnoten. Natuurlijk ontbraken ook de aardappelen niet.
Je moet er dan zelf nog een beetje melk bij doen en na bereiding (wat Anneke met veel plezier deed: gewoon het bijgeleverde recept volgen) zaten we dan ook heerlijk te smullen. En geloof me: je proeft het verschil: VERS IS LEKKERDER!
En dan heb ik het nog maar niet over GEZONDER!
Een geweldig initiatief wat opvolging verdient. Woon je in de buurt van Arnhem Noord, neem contact op met Boer Steven!
Via Twitter:
@puurland of via
www.puurland.nl

Geplaatst door zwit.too 11:16 Gearchiveerd in Nederland Tagged gezond vers voeding thuisboer steven Reacties (0)

'n Vrij-reizen-dag

Op naar den Haag

overcast 10 °C

Dinsdag, 30 oktober 2012
Het was weer een “vrij-reizen-dag” voor Anneke en dan moet er ook getreind worden vindt mijn echtgenote. “Heb jij nog ideeën?” vraagt ze dan poeslief. Ik wel, ik wil naar het Scheepvaartmuseum in Amsterdam. “Wat dacht je van het Haags Historisch Museum?”. Dat is dus geen antwoord op het door mijn geopperde, maar wie ben ik. Ik gooi gelijk een knop om en schaar mij dolenthousiast achter haar plan. “Oh, dat is vlakbij Museum de Gevangen Poort en daar ben ik toen ik 8 of 10 jaar oud was voor het (eerst en ‘t) laatst geweest”.
En dan gaan de twee pensionado’s samen op pad. Het simpelst is om de auto neer te zetten op de Q-parc vlak bij station Apeldoorn, maar dan ben je met een dagje weg zomaar € 15,- kwijt aan parkeren. Het alternatief ligt een kilometer of 4 oostwaarts en heet Apeldoorn de Maten. Gratis parkeren, even overstappen in Apeldoorn “Centraal” en dan rechtstreeks naar den Haag Centraal.
Bingo. Twee Mocha Latte en opgesmeerde broodjes in de rugzak en wij vermaken ons wel in de trein. Als je om een uur of tien opstapt is de trein vergeven van de grijze duiven (mannetjes en vrouwtjes) die allemaal of gratis reizen of met 40% korting. Een hoop gekakel in het fraaie Achterhoekse accent. Tegen een uur of twaalf werden we uitgespuugd op den Haag Centraal. Het is maar een klein stukje lopen naar het Haagse Museum. Via Bezuidenhoutseweg de Korte Poten in tot aan het Plein. Daar rechts af en dan kom je vanzelf bij het Lange Voorhout. Links af en op de volgende hoek is het. We vonden het beiden interessant. Prachtige schilderijen, leuke attributen, een meesterlijke projectie van het ontstaan van den Haege en wat later Scheveningen. Tot aan hoe het er nu voor staat. Heel informatief. Verder waren er nog een poppenhuizen expositie (hhmmmwha) en een paar zalen over een bemiddelde Haagse dame, Alexine Tinne, 1835 – 1869, die ontdekkingsreizen ondernam. Haar laatste reis werd inderdaad haar laatste reis: nooit meer terug gekeerd naar Nederland. ’n Avontuurlijk vrouwtje.
Verder vonden we daar nog een expositie over “De Spinazieacademie, 125 jaar Haags Huishoud Onderwijs”. Boeiend. We kwamen er zoveel artefacten, foto’s en gebruiksvoorwerpen tegen die we nog herkenden uit onze jeugd.
In het onder het museum gelegen kantinetje konden we a raison van € 1,- een kopje koffie tappen en ons boterhammetje oppeuzelen.

Op naar het volgende museum. Langs de Langevijverberg, de Hofvijver naar de Gevangen Poort.
Er zijn een paar kamers zonder gids te bezoeken, die kun je op je gemak bekijken totdat het tijd is voor de rondleiding. De Nederlandse dame deed de rondleiding in het (slecht) Engels alhoewel de meeste bezoekers Nederlandstalig waren. Het deed er niets vanaf: het is gewoon leuk/gruwelijk om te zien hoe gevangenen gehuisvest en gemarteld werden om tot een bekentenis te komen.
Mooi detail: als je onder pressie van verschillende martelwerktuigen uiteindelijk bekende, moest je het voor de rechters herhalen, anders had je nog steeds niet bekend. Het ging er daar niet zachtzinnig aan toe, kan ik je vertellen.

We zijn vlak bij het Binnenhof, laten we even kijken of we Rutte en Samsom nog tegenkomen. Dat was niet het geval. Dan maar kijken of we deze burcht van onze democratie binnen kunnen dringen. Nou, dat viel niet mee. Alles moest door de scan, ook je ceintuur (=riem). En Anneke probeerde het weer: een mesje meesmokkelen in haar tas. “Komt u maar even mee, mevrouwtje!” sprak de veiligheidsman bars. Mesje (tijdelijk) inleveren en we mochten het heiligdom betreden. In de grote vergaderzaal was niets aan de hand (geen plenaire zitting dus) en we konden er ook niet in. Wel mochten we even bij een commissievergadering aanschuiven in de Klompé-zaal over een OCW-onderwerp. Dat hadden we na 5 minuten wel gehoord en gezien: wat een geneuzel.
We hebben nog wat rond getreuzeld in de openbare ruimtes maar dat was het dan ook.

Volgend thema: een hapje eten scoren voor niet te veel. Rond de Groenmarkt, weten we, zijn diverse restaurants die, als je voor 18:00 uur bestelt, het tweede menu met korting aanbieden. Het beste wat Anneke ooit overkwam was dat het tweede menu gewoon helemaal gratis: now we are talking! Maar dat zat er niet meer in. Dat adresje had z’n policy veranderd en gaf slechts 25% korting op diner II. Ja, hoor even, zo zijn we niet getrouwd. Even doorsjouwen, het is nog steeds voor zes uur. En ja hoor, daar was ie: Grand Restaurant Le Connaisseur aan de Dagelijkse Groentemarkt nr 34. Drie gangen menu voor € 18,95 en het tweede menu voor 50%. Een flesje huiswijn van € 9,95 erbij en de rekening bleef onder de € 40,-. Daarbij, niet onbelangrijk: het was nog hartstikke lekker ook. Vlak voor zessen zit de tent dan ook mutje vol en dat snap ik dan wel weer.
We konden de trein halen van 19:08 uur en om 20:32 uur waren we op station Apeldoorn de Maten bij ons gratis parkeerplekje. Kijk, zo hou je zo’n dagje uit een beetje betaalbaar.
Oh ja, voor de musea hoefden we niet te betalen want we hebben allebei een museumjaarkaart.
’n Gezellig een leuk/leerzaam dagje!

Geplaatst door zwit.too 21:25 Gearchiveerd in Nederland Tagged museum den haag cultuur Reacties (0)

Slow Food en Smaakfestijn

'n Dag standbemanning op de beurs in Arnhem

sunny

Slow food, Smaakfestijn en andere zaken.

Wij eten gezond, zijn we van mening. Vlees hebben we liever van een Schotse Hooglander die lekker in de vrije natuur liep te grazen dan van een fabrieksmatig opgefokte koe uit een megastal. Groente en fruit hebben we het liefst van het Hooge Land (een zorginstelling) dan van de supermarkt. En eerlijk is eerlijk: een fast food hap gaat er, bij mij in ieder geval, best wel eens naar binnen. Maar natuurlijk voedsel is absoluut lekkerder en gezonder.
In dat kader is Steven bezig met zijn “winkeltje” PUURland. Op zijn nieuwe visitekaartje staat de tekst “Goed en eerlijk vlees uit de regio”. En hij noemt zichzelf nu Stadsboer.
Hoe dat zo komt? In Arnhem Noord is een fantastische plek die Kweekland heet. Het is een stadstuin die werd (verleden tijd) gebruikt voor re-integratie en resocialisatie van van mensen die uit sociale boot zijn gevallen. Zeg maar een sociale werkplaats maar dan in de openlucht in een stadstuin of –kwekerij. Er is daar van alles te vinden: van bloementuin (snij zelf je bloemetjes af – tien stuks voor € 2,-), groentetuin (verse sla, andijvie, worteltjes, koolsoorten, verschillende soorten kruiden: je roept het maar) tot een kippenhok voor de verse eitjes. Kortom een paradijsje in de stad.
Maar wat gebeurt er? De gemeentelijke subsidies voor dit soort instellingen worden stelselmatig de nek omgedraaid en de werknemers komen op straat te staan. Met een uitkering maar zonder perspectief: doodzonde.
Wat Steven voor ogen staat is een concept wat al bekend is in Zweden en België: pakketten met levensmiddelen aanbieden op basis van een contract.
Stel je het volgende voor: je schrijft je in voor 3 x per week een pakket voor twee personen voor het avondeten. Alles wat je nodig hebt zit in het pakket inclusief het recept. Geen gepieker meer over “wat eten we vanavond?”, geen winkel in – winkel uit om alle ingrediënten bij elkaar te krijgen. Op de afgesproken dag en tijd wordt het bij je thuis/op het werk afgeleverd. De ingrediënten komen allemaal uit de regio en zij kakelvers. Zeg nou zelf, dat scheelt een hoop gepieker en een hoop kilometers. Dat is eigenlijk in grote lijnen het plan wat Steven heeft opgepakt.
Om dit gegeven te promoten bleek de beurs “Smaakfestijn” onder het begrip Slow Food een ideale formule om aan deel te nemen.
Hoe dat ging?
Zondagmorgen om 09:00 uur waren Anneke en Ik Arnhem om Steven te assisteren met de stand opbouw en –beman/vrouwing. Eline en Nord waren ook mee.
Gewapend met 25 liter pompoensoep (vers gemaakt en de vorige dag geoogst), stand materiaal, folders, enquêteformulieren, bekertjes, bestek, gasbrander inclusief gasfles, servetjes en nog een boel noodzakelijke dingen, werd de stand van vier meter breed opgebouwd. Op een grasveld in de openlucht. Om half elf stroomde het publiek toe en waren we hels druk met het uitleggen van het idee, soep uitdelen en laten invullen van het enquêteformulier. Anneke assisteerde bij de stand en hield Eline en Nord in de gaten.
Als trekpleister stond er ook nog een elektrische bakfiets die Steven wil gaan inzetten voor het bezorgen van de pakketten.
Het was ’s morgens nog koud, maar allengs de dag vorderde konden er wat kledingstukken uit. Wat een dag, prachtig weer, veel bezoek, 50 enquêteformulieren compleet ingevuld en vele leuke gesprekken. Om 17:00 uur sloot de beurs, maar er was nog genoeg te doen. De stand weer opruimen en in de auto stampen, afscheid nemen van de buren, tips uitwisselen met andere deelnemers en samen een flesje wijn soldaat gemaakt.
Volg PUURland op Twitter: @puurland en “like” puurland op Facebook.
Bij voorbaat dank, vrienden.
Oh, hoe het verder met ons is? Gisteravond hadden we beiden stalpoten van het staan. Maar we zijn weer helemaal alive and kicking!

Geplaatst door zwit.too 13:37 Gearchiveerd in Nederland Tagged food slow eten gezond vers smaakfestijn eerlijk Reacties (0)

Expositie

Marken Haven

overcast 15 °C

M'n eerste expositie
19.09.2012 17 °C

18.09.2012 17 °C

Anneke werkt als vrijwilligster bij een zorginstelling. Haar taak ligt bij het bezighouden van Korsakov-patienten. Daar zijn meer mensen actief en alles wat aangepakt kan worden om deze patienten uit hun lethargie te halen wordt aangepakt. Er wordt gekleid, gefrobeld, getekend en gebreid. Je roept het maar en het wordt aangepakt. ook muziek en pottenbakken zijn mogelijk. Het hoofd van die afdeling is Marielle en die zorgt er onder andere voor dat de gangen van het tehuis, waar veel bezoekers komen, voorzien zijn van aankleding. Dat kan van alles zijn maar meestal zijn het schilderijen van lokale kunstenaars. Een beroemde naam hier is Marius van Dokkum. Kijk maar eens op zijn website: www.mariusvandokkum.nl. Hij werkt hier, ook als vrijwilliger, met patienten. We zijn afgelopen zaterdag naar zijn jaarlijkse expositie in Ugchelen bij Apeldoorn geweest. Een lust voor het oog. Hij schetst in een kwartiertje tijd frapante portretten van de aanwezige mensen. Nou, in dat gezelschap mag ik mijn beperkte oeuvre ook ophangen. Ik kan in m'n eentje niet zoveel ophoesten om de lange gangen doeltreffend te vullen en heb daarom assistentie gezocht bij een van mijn medecursisten: Ineke Daub.
Ze schildert al vele jaren en heeft al meerdere exposities gehad. Ineke schildert in olieverf op doek en soms in gemengde technieken.
Gelukkig wilde ze met me mee doen (ik eigenlijk met haar!) en kunnen we de nu kale gangen op gaan fleuren met onze schilderijen.

Geplaatst door zwit.too 5:36 Gearchiveerd in Nederland Reacties (0)

(Berichten 1 - 5 uit 5) Pagina [1]